168را گشوديم، ديدم آب از دهانۀ زمزم فوران مىكند، افراد سادهلوح مىگفتند: چاه خود را شستشو مىدهد! در دست من دستمال كاغذى بود، آن را بر سطح آب افكندم كه آب آن را به بيرون پرت كرد. يك قطعه شلنگ به اندازۀ دو متر از زمين برداشتم و يك سر آن را در آب چاه نهادم كه از سر ديگر آن آب به بيرون مىپاشيد. از اينجا معلوم مىشود كه عامل فشارى در عمق چاه است كه هنگام بارش باران كه مانند يك چاه آرتيزين عمل مىكند و در همين حال از آب چاه مضمضه كردم و آن را شيرين يافتم و در بررسىها معلوم شد از آب چاههاى ديگر مكّه شيرينتر است. فوران آب براى مدّتى از زمزم ادامه داشت تا اينكه كم كم رو به كاهش نهاد و به حال طبيعى برگشت؛ يعنى تا فاصله سه متر از دهانۀ چاه پايين رفت و اين دليل بر اين است كه منابع چاه زمزم با ساير آبهاى زير زمينى تفاوت دارد؛ زيرا چنين چيزى به عنوان مثال براى چاه «داوديه» اتفاق نيفتاده است و اگر قرار بود آب چاههاى منطقه بالا بيايد بايد در چاه داوديه و چاههاى ديگر حرم نيز چنين اتفاقى مىافتاد، از اينجا مىتوان نتيجه گرفت چاه زمزم داراى منبعى مستقل است.
نكتۀ ديگر آنكه با آزمايش آب زمزم در محرم سال