237عرفات مباهات كرده، مىفرمايد:
[ فرشتگان من!] به بندگان و كنيزان من بنگريد كه از گوشه و كنار زمين، ژوليده موى و غبارآلوده، بسوى من آمدهاند، آيا مىدانيد چه مىخواهند؟ فرشتگان گويند:
پروردگارا! از شما آمرزش گناهانشان را مىطلبند.
خداوند فرمايد: شما را به شهادت مىگيرم، همانا من اينها را آمرزيدم.
پس از مكانى كه در آن وقوف كردهايد، آمرزيده و پاك باز گرديد. 1
على - ع - فرمود: «از رسول خدا - ص - سؤال شد: كدامين يك، از عرفاتيان گناهكارتريناند؟ فرمود: كسانى كه از عرفات بازمىگردند و گمان مىكنند خدا آنان را نبخشيده است.» 2
پيامبر - ص - فرمود: «برخى گناهان است كه جز در عرفات بخشيده نشود.» 3
حسين بن على - ع - فرمود: «مردى يهودى خدمت پيامبر - ص - آمده گفت: اى محمّد ... از ده سخن كه خداوند هنگام مناجات در بقعۀ مبارك به موسى عنايت نمود از شما مىپرسم - تا آن كه گفت - اى محمد از هفتمين آن خبر ده كه چرا خداوند مردم را به وقوف در عرفات پس از عصر فرمان داد؟ پس پيامبر - ص - فرمود: بدان جهت كه بعد از عصر ساعتى است كه آدم پروردگار خويش را عصيان كرد پس خداوند بر پيروان من وقوف و گريه و دعا