245
چگونه زهرا را دوست بداريم
محبّت براى خدا، نعمت بزرگ و موهبت عظيمى است. خداى عزّ و جل، براى دوستداران خود درجۀ بزرگ و منزلتى سِترگ و بركت و خير، قرار داده است. همانگونه كه پيامبر به آن دستور فرموده آن روز كه گفت: «سه چيز است كه اگر در وجود كسى باشد شيرينى ايمان را خواهد چشيد و در رأس اين امور سه گانه، اين است كه خدا و رسول او در نظر شخص از هرچه جز آنهاست محبوبتر باشد و اگر كسى را دوست دارد، صرفاً براى خدا باشد و از بازگشت به كفر متنفّر باشد، به آن گونه كه دوست ندارد در آتش افكنده شود! حال چگونه است، اگر اين محبت براى خدا و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و نسبت به اهلبيت گرامى به ويژه حضرت زهراى بتول عليها السلام (امّ ابيها) باشد! كه رسولاللّٰه او را دوست مىداشت و به دوستى او سفارش كرد و به اعزاز و اكرام و احترام او، امر فرمود و در بسيارى از مناسبتها تصريح نمود كه او پارۀ تن من است. آنچه او را خشنود كند مرا خشنود ساخته و آنچه او را به خشم آورد مرا خشمگين كرده است. 1 اين سيدۀ فاضله كه خداوند نسب شريف پيامبر صلى الله عليه و آله را در نسلِ او حفظ كرده است! شك نيست كه شأن و منزلت اين بزرگ بانوى جهانيان، عظيم است. چراكه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله او را احترام و تجليل كرده و به ارتباط با او و فرزندانش و دوستى و محبتشان امر نموده و به صراحت فرموده است:
«أذكركم الله في أهل بيتي، أذكركم الله في أهل بيتي»
«خدا رابه يادتان مىآورم درخصوص اهلبيت خود. خدا را يادكنيد دربارۀ اهلبيت من.»
اين سيدۀ فاضله، شايستۀ هرگونه محبّت و تقدير و تجليلِ ما مىباشد؛ چرا كه دخت گرامى پيامبر است؛ مجاهدى بردبار كه رنجهاى بسيارى را او و مادر گرانقدرش، در شعبِ ابىطالب و پس از آن، در برابر آزارهاى قريش، تحمل كردند و نيز بدان جهت كه