162
مجاهدات زهرا همراه با على عليهما السلام
زهرا عليها السلام از همان كودكى در متن مبارزاتِ ايمان و كفر و حق و باطل قرار داشت و همين ويژگى بود كه زهرا را به زندگىِ پر تلاش و مبارزه متمايلتر مىساخت تا به خوشى و خوشگذرانى؛ زيرا او در محيطى پرورش يافت كه آكنده از تلاش و كوششِ خستگى ناپذير بود. تمام توجّه او از دور و نزديك به سوى پدر بود. در بسيارى از جنگها و حوادث او را همراهى مىكرد و وضعيت ايجاب مىكرد كه حتّى در عرصۀ پيكار با او باشد.
نخستين مشاركت زهرا عليها السلام در جهاد پس از ازدواج، شركت در غزوۀ احد بود. قريش مصمّم شده بودند تا از پيامبر و خاندان و يارانش انتقام بگيرند! كينۀ ديرينهاى كه در اعماق دلهاى كافران بود، سبب شد تا برترين عادات ستودۀ عرب را از لوحِ نفوس آنان محو سازد. عناد و تنفّرى كه نسبت به رسول خدا صلى الله عليه و آله داشتند پس از جنگ بدر و شكست فاحشى كه ديده بودند! طغيان كرد و خصلت عربى را كه - به حمايت زن و عدم تعرض نسبت به او مشهور بود - از آنها گرفت تا آنجا كه با كمال وقاحت و بدون احساس شرمندگى شتر زينب دختر پيامبر را مورد تعرض قرار داده، رَم دادند كه بر اثر آن زينب از كجاوۀ خود بر سنگى افتاد و چون آبستن بود خونريزى كرد و بچّهاش سِقط شد. اين حركت به قدرى شنيع بود كه حتّى هِند دختر عتبه، همسر سركردۀ آنها ابوسفيان را به اعتراض وا داشت و طىِّ قصيدهاى كه شكستِ فضيحتبارِ قريش را موردِ نكوهش قرار داده به رفتار زشت آنها با زينب اشاره نموده و آنها را سرزنش كرده است كه بيت مطلع قصيدهاش اين است:
«أفي السّلم أعياراً جفاء و غلظة
و في الحرب أشباه النساء العوارك؟»
«آيا در صلح ننگ و جفا و خشونت و در جنگ همچون زنان ذلّتپذير؟!»
كافران عِدّه و عُدّه فراهم ساختند و به نبرد با مسلمانان آمدند و مسلمانان در شوّال