119همۀ آنهايى كه اين واقعه را شنيدند حويرث را لعن و نفرين كردند؛ سالها گذشت و پيامبر اين رفتار ظالمانه را فراموش نكرد تا در سال هشتم هجرت، در روز فتح مكّه كه نام حويرث را در ليست كسانىكه بايد به قتل برسند، به امراى مكه دادند، فرمودند:
«اگر اينها به پردۀ خانه كعبه آويختهاند بايد كشته شوند!»
سزاوارترين كس به اجراى اين فرمان، على بن ابيطالب عليه السلام بود كه اين مأموريت را به انجام رسانيد. 1
پيش از آنكه پيامبرخدا صلى الله عليه و آله براى عزيمت فاطمه زهرا عليها السلام به مدينه كسى را بفرستد، بناى مسجد و خانۀ خود را آغاز كرد، آنگاه كه شتر پيامبر به يثرب رسيد، تا اتمام بنا، در خانۀ «ابوايّوب انصارى» سكونت گزيدند، خانهاى كه بعداً به غلامش «افلح» منتقل شد و مغيره پسر عبدالرحمان بن حارث بن هشام آن را به هزار دينار خريد و تجديد بنا نمود و جهت فقراى مدينه وقف كرد.
رسولخدا در بناى مسجد و خانۀ جديد كار مىكردند و مهاجر و انصار همينكه ديدند آن حضرت خودش مشغول كارِ ساخت و ساز است، براى انجام كار با يكديگر مسابقه مىدادند و مىگفتند:
لئن قعدنا والنبي يعمل
فذاك منا العمل المضلّل
«اگر ما بنشينيم و پيامبر كار كند، اين عمل ما گمراهى است.»
و ديگرى از مسلمانان به اين شعر مترنّم بود و مىگفت:
لاهُمَّ إنّ العيش عيش الآخرة
فَارْحَم الأنصار وَالمُهاجرة
«بار خدايا! زندگى جز زندگى آخرت نيست، پس بر مهاجر و انصار ترحّم فرما!»
در آن روز مصطفى صلى الله عليه و آله را ديدند كه گرد و غبار از گيسوان عمّاربن ياسر