1) - سبل‌الهدى والرشاد، صالحى شامى، ج2، صص564 - 565 (با اندكى تغيير).

2) - چنانكه ديديم مؤلف، حمايتِ ابوطالب از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله تا آخرين لحظۀ حياتش را آورده اما مانند بيشترِ نويسسندگانِ عامه، ادعا كرده كه ابوطالب بالأخره از گفتن شهادتين هنگام مرگ خودارى كرد است! حال آنكه اگر به ديدۀ انصاف بنگريم، گفتار و رفتارى مانند آنچه ابوطالب داشت، جز از ايمان صادق سرچشمه نمى‌توانست گرفت. او در مواردى از قصايد و اشعار و سخنان خود تصريح مى‌كند كه محمّد امين صلى الله عليه و آله ، راستگو ودعوتش حق وآيينش نجات دهنده است و چنانكه ديديم در آخرين وصيت خود به بنى‌هاشم توصيه مى‌كرد كه او را يارى دهند تا سيادت عرب و آقايى مردم را به دست آورند. در يكى از اشعار خود تصريح كرده، مى‌گويد: ودعوتنى وعلمت انك صادق ولقد صدقت وكنت قدماً اميناً «مرا دعوت كردى و مى‌دانم كه راستگويى و همواره راستگو بودى و از قديم به امانت مشهور بودى» و در يكى از اشعار ديگر مى‌گويد: نبياً اتاه الوحي من عند ربّه فمن قال لا يقرع بها سن نادم «پيامبرى كه از جانب خدايش براى او وحى مى‌آيد، وكسى كه منكر باشد دندان پشيمانى خواهد فشرد!» ودر شعر ديگرى كه به حمزه خطاب مى‌كند كه از پيامبر پيروى كند، مى‌گويد: نبىّ اتى بالدين من عند ربه بصدق وحق لاتكن حمز كافراً فقد سرّنى اذ قلت لبيك مؤمناً فكن لرسول‌اللّٰه في الدين صابراً پيامبر آيينى از سوى خداى خود آورد، كه صدق وحق است، پس اى حمزه كافر نباش من شاد شدم كه از روى ايمان لبيك گفتى!، پس بارسول خدا دردين پايدارباش. (رساله شيخ مفيد درايمان ابوطالب، ص34) و موارد ديگر از اين قبيل بسيار است كه در ديوان ابوطالب وكتب سيره به تواتر نقل شده است. قصيدۀ لاميۀ ابوطالب از فصيح‌ترين قصايد است كه اهل ادب از خاصه وعامه آن را برتر از (معلّقات سبع) برشمرده‌اند و در منابع فريقين آمده، از جمله ابن‌كثير تمام قصيده را كه متجاوز از صد بيت است، به نقل از سيرۀ ابن‌هشام، در البداية والنهايه، ج3، ص53 تا 57 آورده است. علما و محدثان شيعه اتفاق نظر دارند كه، ابوطالب ايمان آورد و در حمايت از رسول‌خدا تمام تلاش خود را به‌كار گرفت. فقيه، محدّث ومورخ والامقام، «شيخ مفيد» در كتاب «اوائل‌المقالات»، ص12 مى‌نويسد: «واجمعوا ان عمه ابوطالب رحمه‌اللّٰه مات مومناً...» اجماع اماميه است كه ابوطالب باايمان درگذشت. او همچنين رساله‌اى بنام «ايمان ابوطالب» تحرير كرده وبا استناد به اقوال واشعار ابوطالب، به تقرير اين موضوع پرداخته است. ونيز دربارۀ ايمان ابوطالب ده‌ها كتاب ورساله بوسيلۀ علماى عامّه وخاصّه به رشتۀ تحرير درآمده است، با اينهمه، جاى شگفتى است كه برخى از عامه اصرار مى‌ورزند اين حقيقت روشن را انكار كنند، كه علل و عوامل آن در اينجا مورد نظر نيست. جهت اطلاع بيشتر از ايمان ابوطالب مى‌توان به ديوان ابوطالب، سيرۀ ابن‌هشام، شرح نهج‌البلاغه ابن‌ابى‌الحديد، البداية والنهايه، خزانة الأدب، الذريعه، الغدير، سيرۀ ابن‌اسحاق، تهذيب ابن‌عساكر، مستدرك حاكم، و... مراجعه كرد، «مترجم».