868زمينۀ كسب صفات شايسته و عامل رشد معنوى شده و در نتيجه سبب تقرب به خدا مىگردد. وقتى در زيارت، انسان ناقص، در برابر انسان كامل قرار مىگيرد و به آن نمونه و الگو توجه مىكند، انگيزۀ كماليابى، او را به قرب معنوى به خدا متوجه مىكند و زيارت، مايۀ تقرب مىگردد. در حقيقت تقرب به اولياى خدا، راهى است براى تقرب به خدا. 1
بنابراين، زيارت امام، وسيلۀ نزديك شدن و تقرب جستن به خداوند است و آراسته شدن به اوصاف و اخلاقيات معصومين عليهم السلام ، آراستگى به اوصاف الهى است و در همين قرب به خدا، كمال وجود انسان نهفته است.
اركان زيارت
الف) مربى 2 (معصوم يا مزور)
ائمۀ طاهرين عليهم السلام كه بهترين مربى 3 انسان هستند، مركز و محور زيارت مىباشند و انسان زاير با اعتقاد به جاودانگى روح آنان، در مزار مقدس و حرم مطهر اين اسوههاى هدايت سر تعظيم فرود مىآورد و حضور چنين مربيان بزرگى را در برابر خود احساس مىكند و در چنين شرايط روحانى، عبارات ارزندۀ «زيارتنامه» را بر زبان جارى و با خداى متعال و امام خويش، راز و نياز مىكند و در چنين ارتباط و تماس معنوى، بهرهها و فيضهاى فراوان از محضر نورانى و مقدس امام خويش، كسب مىنمايد.