784يكسال گذشته، و مدت زمان سپرى شده از آخرين تشرف به زيارت مقبره امامزادهها در طول يكسال گذشته با وضعيت سلامت روان، رابطه وجود دارد. ضمناً وضعيت سلامت روان در افرادى كه بيش از يكبار در طول سال گذشته به زيارت حرم امامان مشرّف شده بودند و در گروهى كه فاصلۀ زمانى بين سفرهاى مذهبى برون شهرى 6 ماه ذكر شده بود، مطلوبتر است. كوتا، سخن اينكه زيارت بر سلامت روان مؤثر است.
در پژوهشى كه eilliL)5002( در ارتباط با نقش زيارت در كيفيت زندگى افراد در حال احتضار در Birmingham انجام داد مشخص شد كه از ديدگاه مراقبين افراد در حال احتضار، بردن آن افراد به اماكن مقدس مىتواند در ارتقاى كيفيت زندگى آنها مؤثر باشد(45).
در مطالعۀ دولتشاهى و همكاران (1379) در نمونههايى كه براى اولين بار عازم زيارت خانۀ خدا بودند، مشخص شد نمرۀ سلامت روان قبل و پس از سفر تفاوت معنىدارى پيدا مىكند. يعنى سفر زيارتى، منجر به بهبود سلامت روان مىشود. اين پژوهشگران علت را به احساس نزديكى به خدا، تخليۀ هيجانى و دست يافتن به آرامش درونى، اعتماد و اطمينان به يارى و كمك خداوند، اميدوارى به رحمت الهى در حل مشكلات و تغيير نگرش آنها در برخورد با استرسها ارتباط دادهاند(11).
در تحقيقى كه ايرانمنش (1382) با هدف بررسى تأثير انجام حج عمرۀ دانشجويى بر ارزشيابى دانشجويان دختر از سلامت جسمانى روانى خويش روى 50 دانشجوى 19-39 ساله اعزامى به سفر عمرۀ دانشجويى انجام داد، مشخص ساخت كه مقياسهاى ترس مرضى و افكار پارانوييدى پس از حج كاهش مىيابند، البته اين اختلاف معنى دار گزارش نشد؛ به علاوه وى نشان داد كه كاهش مقياس اضطراب در گروه متأهلين از نظر آمارى معنى دار مىباشد. در هر حال علىرغم عدم كنترل متغيرهاى مداخله گر و حجم كم نمونه، با اين حال اين پژوهش نيز بيانگر تأثير