736خواهد كرد؛ و قدرت سازگارى با واقعيتها را خواهد داشت. چنين فردى به جاى تفكر ايداليستى به طرز واقع بينانه (رئاليستى) با محيط پيرامونى خود تعامل مىكند.
توان و سازگارى وى در بهداشت روانى او اثرات مثبتى خواهد داشت. چنين فردى در صورت مواجهه با تعارضهاى روانى، با لحاظ اهداف خود تلاش و كوشش مىكند و با حفظ عزت نفس و ارزش وجودى خود، به محركهاى محيطى پاسخ مناسب خواهد داد. 1
در تأمين بهداشت روانىِ هر فردى عوامل مختلفى دخيل مىباشد؛ از جمله اين عوامل مىتوان به سبك تربيتى خانواده، رابطه با اوليا، اختلافات خانوادگى، وجود فرزندان و رابطه با برادران و خواهران اشاره كرد. در تمام اين موارد شرع مقدس اسلام دستورالعملهاى كاربردى مؤثرى ارائه كرده است. در ميان اين عوامل مقولههايى بهنام خود پنداره و عزت نفس، بسيار قابل توجه مىباشد. رعايت ايجاز و اختصار مطلب مانع از پرداختن به اين موضوع است.
چگونگى تشكيل خود پنداره و عزت نفس كه در منابع اسلامى بسيار به آن تأكيد شده، براى متخصصان بهداشت روانى اهميت خاصى پيدا كرده است. بدون ترديد خود پنداره (چگونگى نگرش فرد به خود) و عزت نفس (احساس ارزشمندى) در تأمين بهداشت روانى فرد، نقشى بسيار تعيين كننده دارند. تصور فرد از خود و شخصيت خويش تا اندازۀ زيادى تصور فرد را در بارۀ محيطش تعيين مىكند و در طرحريزى برنامهها، اهداف و صدور رفتار به فرد كمك خواهد كرد. اگر تصور از خود مثبت و نسبتاً متعادل باشد، شخص داراى سلامت روانى است، اما اگر به عكس خود پندارۀ شخص منفى و نا متعادل باشد، فرد از لحاظ روانى ناسالم و روان رنجور شناخته خواهد شد.