731ملكوت مىشود. دعا وسيلۀ ارتباط مخلوق با خالق بوده و برنامهاى عمومى براى تمام كسانى است كه مىخواهند با خدا راز و نياز كنند. دعا ابزارى است در دست مؤمن كه به او نيرو داده و روح او را آرام و مطمئن مىسازد و در تقويت اراده، تهذيب نفس، ايجاد روحيۀ اميد و حصول هدف مؤثر است.
خداوند متعال، انسانِ هميشه محتاج و نيازمند به خودش را دعوت به دعا نموده و با كلام وزين «اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» 1او را به منظور رفع حوايج با اسلحه دعا مكلّف كرده است.
فلسفۀ زيارت و دعا
براى عمل ارزشمند زيارت در منابع دينى، فلسفه و آدابى ذكر شده است. مستحب است زاير قبل از تشرف به بقاع متبرك آنها را انجام دهد. وقتى اين مقدمات بجا آمد و با جامهاى پاك و بدنى طاهر، با قدمهاى كوتاه، خود را نزديك حرم مطهر كرده و تمام توجه خود را به ساحت مقدس و مقام والاى امام معصوم نمايد كه اين مكان محل رفت و آمد ملائكۀ مقرب خداست. سپس اذن دخول بخواند و وارد حرم نورانى بشود. 2
با مراجعه به منابع و محتواى زيارتنامهها دلايلى را براى زيارت و دعا مىتوان عنوان كرد كه به مهمترين آنها اشاره مىشود.
تقويت روحيۀ عبادت و بندگى در انسان.
آشنايى مؤمنان و پيروان با راه و اهداف آن بزرگواران.
زنده ماندن نام ائمۀ اطهار عليهم السلام .
نمايش قدرت و عظمت مسلمانان.
آشنايى با طاغوت و طاغوتيان و اصحاب ظلم و مستكبران و بيزارى از آنها.