674كوتاه مدت، 1 و بلند مدت 2 (يا حافظۀ معنايى 3) تقسيم مىكنند (لوفتاس، 1992).
..انسان هنگامى كه دعايى را مىشنود يا دعايى را مىخواند، كلمات دعا ابتدا وارد حافظۀ حسى، كه مخزن اطلاعات حسى و يك سيستم حافظۀ بسيار كوتاه مدت است، مىشود. مغز انسان هر آنچه از اين طريق دريافت مىكند، براى مدت زمان كوتاهى (در حدود يك ثانيه) در خود نگهدارى مىكند (پاپاليا، 1992). اطلاعات در حافظه به سرعت از دست مىروند، مگر آنكه به حافظۀ كوتاه مدت منتقل شوند. در حافظۀ كوتاه مدت اطلاعات براى مدت زمان بيشترى (در حدود پانزده تا بيست ثانيه) ذخيره مىگردد و اگر اطلاعات مورد مرور ذهنى 4 قرار بگيرد مىتواند به حافظۀ بلند مدت منتقل شود و براى مدت زمان بيشترى (ماه و سال) در حافظه باقى بماند.
به عبارت ديگر، اگر شخص دعايى را كه براى نخستين بار مىشنود، يا مىبيند، تكرار كند، اين دعا به حافظۀ بلند مدت او مىرود و قادر خواهد بود آن را براى مدت زمان بيشترى نگهدارى كند. حافظه اين توانايى را دارد كه اطلاعاتى را كه به حافظۀ بلند مدت فرستاده شده است، بار ديگر با فرايند بازيابى 5 به حافظۀ كوتاه مدت فراخواند. جالب اينكه اطلاعاتى كه براى شخص از اهميت برخوردار نباشد، و مورد توجه قرار نگيرد يا مرور ذهنى آن بهخوبى انجام نشده باشد، فراموش خواهد شد (هافمن و همكاران، 1994). در شكل (1) انواع حافظه و ارتباط ميان آن نشان داده شده است. بايد توجه داشت ورود اطلاعات به حافظۀ بلند مدت تضمين كنندۀ اين نيست كه شخص براى هميشه به آن اطلاعات دسترسى خواهد داشت و اگر براى مدت زمان طولانى شخص به بازيابى اين اطلاعات نپردازد فراموشى (جزيى يا كلى) رخ خواهد داد.