656را طلب كند، آن‌گاه با صلوات بر محمد و آل او نيز آن را ختم كند، خداوند بزرگ‌تر از آن است كه دعاى ابتدا و انتها را قبول كند و دعاى وسط را رها نمايد، چراكه درود بر پيامبر و خاندان او ردّ نمى‌شود.

عبداللّٰه بن نعيم مى‌گويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: «

إنّى دخلت البيت و لم يحضرني شيء من الدعاء إلّاالصلاة على محمّد وآل محمّد، فقال: أما إنّه لم يخرج أحد بأفضل ممّا خرجت به »؛ ¹ داخل مسجدالحرام شدم هيچ دعايى جز صلوات به ذهنم نرسيد، حضرت فرمود: هيچ كس دست پرتر از تو از خانۀ خدا خارج نشده است.

9. گريه كردن در حال دعا:

ابن فهد حلى در اين باره مى‌گويد: اين ادب بهترين آداب دعا و قلۀ بلند آن است به چندين جهت:

1. گريه دليل بر رقت قلب و آن دليل بر اخلاصى كه موجب استجابت دعا است.

على عليه السلام مى‌فرمايد: «

بكاء العيون و خشية القلوب من رحمة اللّٰه تعالى ذكره فإذا وجدتموها فاغتنموا الدعاء »؛ ² گريۀ چشم و خشيت دل از بركات و رحمت خداست كه ياد او بالا باشد هرگاه چنين حالتى براى شما پيدا شد، دعا كرده و غنيمت شماريد.

حضرت اباعبداللّٰه الحسين عليه السلام در روز عرفه در صحراى عرفات در حال دعا چنان اشك مى‌ريخت كه گويى از مشك آب جارى است.

2. گريه دليل بر انقطاع اميد از مردم و زيادى خشوع است. پيامبر اكرم فرمود:

«

... وانه لا يدخل الناس بكى من خشية اللّٰه تعالى حتى يعود اللبن إلى الضرع ». ³

كسى‌كه از خشيت‌خدا بگريد داخل آتش نمى‌شود،همان طور كه شير به پستان بر نمى‌گردد.

3. موافقت با امر خداوند در سفارش اولياى او به گريه كردن. خداوند به عيسى عليه السلام