653تا [ مردم را ] از راه تو گمراه كنند. پروردگارا! اموالشان را نابود كن و دل‌هايشان را سخت گردان كه ايمان نياورند تا عذاب دردناك تو را ببينند. خداى متعال در جوابشان گويد: «قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمٰا» ؛ دعاى شما مستجاب شد. امام صادق عليه السلام در حديثى فرمود: ميان اين دعا تا غرق شدن فرعون چهل سال طول كشيد. ¹ در برخى از احاديث نيز آمده است كه امكان دارد ميان دعا و اجابت بيست سال يا كم‌تر و بيشتر فاصله شود. ²

2. پافشارى و سماجت كردن در دعا و درخواست:

پيامبر فرمود: «

إن اللّٰه يحبّ السائل اللجوج »؛ ³ خداوند دعاكنندۀ سمج را دوست دارد.

از امام باقر عليه السلام روايت شده است: «

إنّ اللّٰه كره إلحاح الناس بعضهم على بعض فى المسألة واجب ذلك لنفسه »؛ ⁴ خداوند سماجت و اصرار مردم را نسبت به يكديگر ناپسند مى‌دارد. اما در مورد خودش دوست دارد. قرآن هم مداومت در دعا را توصيه مى‌كند.

«وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ»؛ ⁵پروردگارت را به ياد آور در درون خود، در حال تضرع و پنهان، بدون آن كه صداى خود را بلند كنى صبحگاهان و شامگاهان.

3. نام‌بردن حاجت:

از حضرت امام صادق عليه السلام روايت شده است: خداوند متعال حاجت بنده‌اى را كه دعا مى‌كند، مى‌داند اما دوست دارد كه دعاكننده حوايج خود را بر او عرضه كند. ⁶

4. پنهان دعا كردن:

دعاى پنهانى براى اين است كه از شائبۀ ريا در امان باشد. خداوند عزت مى‌فرمايد: