646توجه داشته است، در هنگام خروج نيز لازم است آدابى را رعايت نمايد، به گونه‌اى كه پشت به ضريح نكند چراكه ممكن است اين عمل نوعى بى‌حرمتى محسوب شود، بلكه زاير سعى كند از درى خارج شود كه پشت به مزور نكند، تا جايى كه قبر مطهر از نظر مخفى گردد. در جايى آمده است: «مثل الإمام مثل الكعبه اذ تؤتى و لا تأتى» ¹ پس اين ادب ظاهرى نشان از تكريم و تعظيم مزور است و همانطور كه گذشت چون شأن امام همانند كعبه است، از اين‌رو همواره بايد به مقام حضرت توجه نمود. زاير بايد به اين امر دقت نمايد كه اين‌گونه مكان‌ها و بُقاع شريف از آن‌جا كه خداوند به آن بيوت رفعت داده، فرموده است: «فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ» ² و ورود به آن بيوت را منوط به اجازه دانسته: «لاٰ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاّٰ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ» ³ و آن سرزمين را طيب و طاهر قرار داده: «و طابت الأرض التى فيها دفنتم» ⁴ پس لازم است زاير تمامى معيارها و ضوابط ورود، حضور و خروج را با ملاك‌هاى تعريف و تعيين شده تطبيق كند تا ضمن حفظ آداب آن مكان، هم به حرمت مزور عمل نمايد و هم سبب ازدياد شوق و عشق به مزور گردد. همان‌گونه كه در برخى زيارتنامه‌ها آمده است، از خدا بخواهد اين زيارت را آخرين زيارت وى قرار ندهد.

مراعات ساير مسايل

علاوه بر آنچه گفته شد شايسته است زاير در حرم‌هاى شريف اهل بيت آداب ديگرى را رعايت نمايد چراكه وى به سرزمينى وارد شده كه گام‌هاى مبارك آن بزرگواران آن‌جا را متبرك ساخته است، پس به حالات جنب يا حيض يا نفاس داخل حرم مطهر ائمه نشود و در آن‌جا از دنيا و مسايل آن صحبت ننمايد و در آن هنگام كه فرصتى دست داده به امور با ارزش و معنوى بينديشد.