641نيستند، از خداوند متعال بخواهد كه او را از بدى‌ها و تباهى‌ها جدا كرده و دور سازد و توفيق ترك گناهان ¹ در بقيۀ عمر به وى ببخشد. اين عمل زاير نشان از آن است كه وى از گناهان خويش پشيمان شده و درصدد عزم بر رفع اعمال پيشين خود است، لذا با ادب خاصى كه در اين حالت انسان به نوعى سبك‌بال نيز شده است، ضمن درخواست قبولى زيارتش، آمرزش و غفران الهى را براى ريزش گناهان خويش مسئلت مى‌نمايد. خداوند بزرگ در قرآن كريم مى‌فرمايد: «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ ». ²

مى‌دانيم كه در تمام زيارتنامه‌ها بخشى به دعا اختصاص دارد و يكى از مكان‌هايى كه دعا مقرون به اجابت است كنار ضريح معصومين است.

«و أعلم أنّ الذى بيده خزائن السموات و الأرض قد أذن لك فى الدعاء... فالمال لا يبقى لك و لا تبقى له» دعا فراهم آوردن اسباب و عواملى است كه از دايرۀ قدرت انسان بيرون باشد؛ درخواست و تقاضا از كسى است كه قدرت و توانش بى‌پايان و فوق قدرت‌هاى عالم است و از طرفى نشان بندگى و توجه به مقام ربوبيت و عامل تقويت روح و روان است. «أتيتك يا ابن رسول اللّٰه مكروباً و أتيتك مغموماً و أتيتك مفتقراً إلى شفاعتك و لكل زائر حقّ على من أتاه و أنا زائرك و مولاك و ضيفك النازل بك و الحال بفنائك ولى حوايج من حوايج الدنيا و الآخرة بك أتوجّه إلى اللّٰه فى نجحها و قضائها»؛ ³ يا رسول اللّٰه در حال سختى و اندوه به سوى تو مشتاقانه آمدم و در حال احتياج و فاقه به شفاعت تو حركت كردم و از آن جا كه براى هر زايرى حقى نسبت به مزور است، من كه زاير و بنده و مهمان تو هستم و همواره در آستان و درگاه تو قرار دارم و حوايج فراوانى از امور دنيا و آخرت دارم، به وسيلۀ تو به سوى خدا روى مى‌آورم در بر آمدن آن حاجت‌ها.