634 الله وحده لا شريك له » ، خداى تعالى براى او خشنودى و رضوان اكبر خود را واجب خواهد كرد و بين او و حضرت ابراهيم عليه السلام و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و پيامبران الهى در قيامت در دار الجلال جمع خواهد كرد «... و من كبّر بين يدى الامام و قال : لا إله إلّاالله وحده لا شريك له كتب الله له رضوانه الأكبر و من يكتب الله له رضوانه الأكبر يجمع بينه و بين ابراهيم و محمّد و المرسلين فى دار الجلال ». ¹

اما راز گفتن تكبير و تحميد پيش از زيارت آن است كه در اين زيارت مقامات بلندى براى ائمۀ معصومين ذكر شده است و چه بسا زاير به علت سطحى‌نگرى در وادى هولناك غلو بيفتد. غلو عبارت است از اعتقاد به ربوبيت پيامبر صلى الله عليه و آله يا ائمّه عليهم السلام و اعتقاد به اين‌كه آنان مستقلاً خالق و رازقند و يا اعتقاد به نبوت امامان. اين‌گونه اعتقاد در حقيقت نفى الوهيت رب يا شريك قائل شدن براى او و نفى نبوت و خاتميت نبى اكرم صلى الله عليه و آله است. البته اين نكته را نبايد ناديده پنداشت كه اين اعتقاد كه خالق هستى خداوند است و او اختيارات ويژه‌اى در اين جهان و آن جهان به پيامبر و امامان واگذار كرده است، اين نه تنها غلو و شرك نيست، بلكه عين توحيد است، ما خالق جهان هستى را ذات مقدس ربوبى مى‌دانيم و معتقديم كه خداوند آن چنان كه ملائكه را مدبرات امر قرار داده «فَالْمُدَبِّرٰاتِ أَمْراً» ² به معصومين هم مرحله‌اى از اين تدبير را به اذن خودش تفويض كرده است. پس اعتقاد به مقامات فوق العاده براى امامان غلو نيست. اعتقاد به اين‌كه خداوند آنان را از هر گونه نقصى مبرا كرده است: اعتقاد به عصمت از اشتباه و خطا، گناه و عصيان، عين اعتدال در اعتقاد است نه غلو. «إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً»؛ ³ خداوند چنين مى‌خواهد كه هرگونه پليدى و زشتى را از شما خانوادۀ نبوت بيرون ببرد و شما را از هر عيب پاك و منزه گرداند.