1060فرزندان امام حسن و امام حسين عليه السلام را به منزلۀ زيارت آن دو بزرگوار ذكر نموده كه از اين حديث زيارت امامزاده‌ها استنباط شد. حضرت امام موسى بن جعفر عليه السلام فرموده است: «
من لم يقدر على زيارتنا فليزر صالحى موالينا يكتب ثواب زيارتنا »؛ هر كس نمى‌تواند به زيارت ما بيايد، بايد دوستداران صالح ما را زيارت كند و براى چنين زيارتى، ثواب زيارت ما براى او نوشته مى‌شود. بر اساس اين‌گونه روايات و احاديث به تدريج در ميان مردم ما اين عقيده ريشه‌دار گرديده كه زيارت غير امامان معصوم را هم مورد توجه قرار دهند. 1
اين موضوع از دورۀ صفوى آغاز مى‌شود. يان ريپكا دربارۀ رويكرد شاعران صفوى به امامزاده‌ها مى‌نويسد: «شاعران شيعى عهد صفوى و پس از آن، از آن‌جا كه به جاى مدح و قصيده به ستايش پيغمبر و على يا سوگنامۀ امامان پرداخته‌اند. اما از ديگر سو بى‌مهرى آشكار به شاعران باعث شد كه دلبستگى به امامزادگان، فرزندان امامان و به آرامگاه ايشان كه به امامزاده هم بلند آوازه‌اند بسيار چشمگير باشد». 2 از اين رو شاعران علاقه‌مند و شيفتۀ امامزاده‌ها، بقاع متبرك و پيامبران آثار ادبى خالصانه، احساسى و عاطفى خود را به آستان آن بزرگواران تقديم داشته و بدين‌وسيله سر ارادت و احترام خود را به آستان خاندان پاك رسالت ساييده‌اند و برخى از اشعار آنها همراه با آيات و احاديث بر كتيبه كاشى بناها، قبور و ضريح‌هاى مطهر به صورت خوشنويسى نقش بسته است.
علاوه بر اشعارى كه شعراى دورۀ بازگشت ادبى و پس از آن دربارۀ حرم حضرت معصومه عليها السلام قم سروده و در قسمت پيشين از آن بحث شد، نمونه‌هايى از شعر شعراى قرون اخير و معاصر را در وصف و منقبت و زيارت امامزادگان بقاع متبركه و پيامبران