81آن، پناه داد و به سوى آبى خنك و گوارا هدايتشان فرمود. 1
ابن جبير در اين بخش از سخن خود، به آيهاى از قرآن، اشاره دارد كه فرمود:
«وَ آوَيْنٰاهُمٰا إِلىٰ رَبْوَةٍ ذٰاتِ قَرٰارٍ وَ مَعِينٍ »؛ 2
«آن دو (مريم و عيسى) را به سوى ربوة (تپّه) كه داراى استراحتگاه و آب گوارا بود، پناه داديم.»
مفسّران در تفسير آيۀ مزبور نوشتهاند كه مراد از ربوه، دمشق مىباشد.
و برخى هم گفتهاند: ربوه كوهى است بلند در يك فرسنگى دمشق و بر بالاى آن، مسجدى است زيبا در ميان باغها و درختان.
ياقوت حموى مىنويسد: گويند نخستين كسى كه دمشق را ساخت يكى از فرزندان نوح بود و آن را «ارم ذات العماد» ناميد، و گفته شده: هودِ پيامبر، اوّلين كسى است كه در دمشق فرود آمد و ديوار جلوى جامع را بالا برد. و سوّمى گويد: عازر غلام حضرت ابراهيم عليه السلام كه دمشق نام داشت و اصلاً اهل حبشه بود، اين شهر را بنا نهاد و به همان نام او مشهور گشت و در روزگاران بعد، روميان در آن سكونت گزيدند. برخى از گذشتگان ديگر روايت كردهاند كه دمشق خانۀ نوح بوده و او چوبهاى كشتى خود را از كوههاى پر درخت لبنان، فراهم مىكرده است.
از پيشينيان، برخى روايت كردهاند كه نخستين ديوارى كه پس از طوفان نوح پى نهاده شد، ديوار دمشق و حرّان بود، و خانۀ شدّاد بن عاد هم در دمشق بوده است.