209از ديگر زشتكارىهاى معاويه، باز گذاشتن دست زياد بن ابيه در عراق بود كه در براندازى آل على و دوستداران اهل بيت بيداد مىكرد. او به دنبال نامۀ دلجويانۀ معاويه وارد شام شد. معاويه مجلسى بياراست و بر اساس گواهى شاهدان عينى، كه روابط نامشروع ابوسفيان را با سميه، آن زن بدكاره در مكّه تأييد كردند بر خلاف اصول اسلامى زياد را به ابوسفيان و خاندان خود ملحق و وى را زياد بن ابىسفيان و برادر خويش خواند. و فرزند او عبيداللّٰه بن زياد، نابكار ديگرى است كه به معاويه و فرزندش كمكها كرد؛ از جمله زشتكارىهاى او قتل ميثم تمّار است كه على عليه السلام اين ماجرا را در يك پيشگويى فرمود:
«ليأخذنك العتل الزنيم ابن الأمة الفاجرة عبيد الله بن زياد» 1؛
«تو را جفاكارى ناپاك، فرزند كنيزك فاجر و نابكار؛ يعنى عبيداللّٰه زياد، دستگير كند و به قتل رساند.»
جنايت عظيمتر ابن زياد، به شهادت رساندن امام حسين و هفتاد و دو تن ياران اوست كه همين كار بنياد او و حكومتش را برانداخت و به لعنت دنيا و آخرت گرفتارش ساخت.
در شناعت و زشتى جنايت ابن زياد، همين بس كه وقتى اهل بيت را به دمشق وارد كردند، يزيد با ريا و تظاهر و براى بىگناه جلوه دادن خود گفت: نفرين بر پسر مرجانه كه اگر من به جاى او بودم، حسين عليه السلام را نمىكشتم. 2