165مقداد فراوان است. گويند او در سال سى و سه هجرى، در مدينه وفات يافت و در بقيع مدفون شد. و برخى هم گويند مقداد در فتح شام شركت كرده و قبرش نيز در نزديكى زينبيّه، حومۀ دمشق مىباشد.
سعد بن عباده
او نقيب بنى ساعده و پرچمدار انصار در غزوات بود كه در ميان خويشاوندانش؛ يعنى خزرج، بسيار محبوب، موجّه و آقا بوده است و سفرۀ طعامش همواره براى همه، باز و گشوده بود و حتى هميشه كاسهاى از طعام گوشت، به خانههاى رسول خدا، آنجا كه او به سر مىبرد، مىرسانده است.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در جنگ خندق با او و سعد بن معاذ رايزنى فرمود و آنان كه هر دو مردمان مؤمن و مؤدّب بودند، عرض كردند: اى رسول خدا، اگر در اين باره وحى و دستورى از خدا رسيده است بفرماييد كه ما مطيع فرمان شما هستيم و اگر جز آن است ما آمادۀ پيكار هستيم.
پيامبر فرمود: دستور خاصّى در اين باره نرسيده و خواستم نظر شما را بدانم. گفتند: ما مىجنگيم اينان در جاهليت نتوانستند بر ما غالب شوند تا چه رسد امروز كه خداوند ما را به وسيلۀ شما هدايت فرموده است. رسول خدا از كلام آن دو سعد، خرسند گرديد.
سعد، مردى غيرتمند بود و لذا رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«ان سعدا لغيور...»
مىنويسند او پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله با ابوبكر و عمر بيعت نكرد و مىگفت: وصىّ پيامبر و جانشين او على است. اگر با او بيعت كنيد من هم مثل يكى از شما بيعت مىكنم وگرنه من خود بزرگ طايفۀ خويش هستم.
او در مدينه نماند و به شام آمد و در حوران، حومۀ دمشق اقامت گزيد