94
كَبُرَتْ خِيٰانَةً أَنْ تُحَدِّثَ أَخٰاكَ حَديٖثاً هُوَ لَكَ بِهِ مُصَدِّقٌ وَ أَنْتَ لَهُ كٰاذِبٌ. 1
خيانتى بس بزرگ است كه تو به برادر خويش سخنى بگويى كه او تو را راستگو شمارد، در حالى كه دروغ گفته باشى.
راه نجات و رستگارى
انسان در مسير زندگى، همواره در دو راهى انتخاب قرار دارد؛ راه شقاوت يا راه سعادت. آدمى بر اساس فطرت خدادادى و آموزههاى وحيانى راه را از بىراه مىشناسد، ولى مانعى به نام هواى نفس هم بر سر راهش قرار دارد كه او را از رسيدن به كمال باز مىدارد. در نتيجه، عاقبتى جز ناكامى و بدفرجامى بهرهاش نمىگردد. چه نيكوست كه آدمى در مسير هدايت و صراط مستقيم، آموزههاى نورانى نبى اكرم صلى الله عليه و آله را چراغ راهش سازد كه راه نجات و رستگارى را در ملكه كردن فضيلتهاى انسانى مىشمارند و مىفرمايد اگر اين اخلاق پسنديده و ارزشها در وجود آدمى ريشه گيرد؛ چه در حالت رضا و چه در حال نگرانى و خشم، رويهاى واحد در پيش مىگيرد و از جاده اعتدال خارج نمىشود.
اگر بر خلاف اين راه حركت كند، مانند كسى است كه خلاف جريان آب شنا مىكند. در نتيجه، جز خستگى چيزى برايش به همراه ندارد و او را از مسير كمال و سعادت دور مىسازد. توصيههاى رسول اعظم صلى الله عليه و آله چنين است:
وَ امّا الْمُنْجِياتُ: فَالْعَدْلُ فِي الرِّضٰا وَ الْغَضَبِ وَ الْقَصْدُ فِي الْغِنىٰ وَ الْفَقْرِ وَ خَوْفُ اللّٰهِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانِيَّةِ كَأنَّكَ تَراهُ فَاِنْ لَمْ تَكُنْ تَراهُ فَاِنَّهُ يَراكَ. 2