71 وُدُّ الْمُؤمِنِ الْمُؤمِنَ فِى اللّٰهِ مِنْ اعْظَمِ شُعَبِ الاِيْمٰانِ وَ مَنْ احَبَّ فِي اللّٰهِ وَ ابْغَضَ فِي اللّٰهِ وَ اعْطَى فِي اللّٰهِ وَ مَنَعَ فِي اللّٰهِ فَهُوَ مِنَ الاَصْفِياءِ. ¹

دوستى مؤمن با مؤمن براى رضاى خدا، از بزرگ‌ترين رشته‌هاى ايمان است و كسى كه براى خدا دوست بدارد و براى خدا با كسى دشمن باشد و براى خدا بخشش داشته باشد و براى خدا از دادن، خوددارى كند، از برگزيدگان است.

انسانى كه در دايره خشنودى خداوند گام برمى‌دارد، براى انجام كار، از تمام امكانات لازم بهره مى‌گيرد. حتى اگر به نتيجه هم نرسيد، اندوهگين نمى‌شود؛ زيرا به وظيفه خويش عمل كرده و مصلحت او چنين بوده است. چه بسيار نتايجى كه آدمى به گمان خود، آنها را نيكو مى‌شمارد، ولى در واقع، جز زيان نصيبش نمى‌شود. درباره نعمت‌ها هم انسان بايد بخشنده واقعى را بشناسد و از او سپاس‌گزارى كند. ممكن است واسطه‌هايى اين نعمت‌ها را به آدمى برسانند، ولى نبايد هرگز سبب اصلى را فراموش كند. پيامبر گرامى اسلام در توصيه‌اى مى‌فرمايد:

اِنَّ مِنَ الْيَقِينِ انْ تَرْضَى احَداً بِسَخَطِ اللّٰهِ وَ لاٰ تَحْمَدَ احَداً بِمٰا آتَاكَ اللّٰهُ وَ لاٰ تَذُمَّ احَداً عَلَى مَا لَمْ يُؤتِكَ اللّٰهُ. ²

از نشانه‌هاى يقين آن است كه براى رضاى كسى، خدا را از خود خشمگين نسازى. در برابر نعمت‌هايى كه خداوند به تو داده است، فردى را سپاس نگويى و در مورد آنچه خدا به تو نداده است، كسى را نكوهش نكنى.