120
ض
ضيافت مقبول
ترتيب دادن مجلس مهمانى كار بسيار خردمندانه و پسنديدهاى است، اگر:
1. براى تحكيم رشتههاى محبت باشد.
2. به شكرانه اعطاى نعمتى از جانب خداوند باشد.
3. سبب اسراف و هدر رفتن نعمتهاى الهى نگردد.
در اين صورت، نشست و برخاستها، وسايل رشد مادى و معنوى افراد را فراهم مىآورد. بنابراين، بايد تلاش شود تا افزون بر پذيرايى، به طور مستقيم يا غير مستقيم، ديگران را به وظايف انسانىشان آگاه سازيم. در اين ميان، آنچه مورد نكوهش اولياى الهى است، اين است كه دعوت شدگان تنها از ميان ثروتمندان و صاحبان قدرت و شوكت باشند. به راستى آيا مىتوان انسانهايى را كه تنها گناهشان، نداشتن مال و قدرت ظاهرى است، از ورود به چنين مجالسى منع كرد؟ آيا اين بزرگترين توهين به مقام انسانيت نيست؟ حضرت ختمى مرتبت مىفرمايد:
بِئْسَ الطَّعٰامُ طعامُ العُرْسِ يَطْعَمُهُ الأَغْنِياءُ وَ يُمْنَعُهُ الْمَساكيٖنُ. 1
چه بد است خوراك عروسى كه ثروتمندان از آن بخورند و فقيران محروم بمانند.
ط
طلب عافيت براى ديگران
برخى انسانها پيش از دعا براى خود، در حق ديگران دعا مىكنند و اين نشاندهنده علاقه و محبتى است كه نسبت به دوستان و نزديكان خود دارند.