102مىگذاشتند. آنان نه تنها خود نيكوسخن بودند، بلكه پيروانشان را نيز به شيوايى، سادهگويى و نيكوسخنى دعوت مىكردند. آنان با رعايت ادب در گفتار، از ديگران مىخواستند گفتار خويش را پاس بدارند و آن را به ناسزاگويى و سخنان ناپسند آلوده نسازند. آنان سخن زيبا را باارزشتر و اثرگذارتر از چهره زيبا مىديدند. پيامبر گرامى اسلام، سرسلسله نيكوسخنان فرموده است:
اَلْجَمَالُ فِى اللِّسٰانِ. 1
زيبايى در زبان است.
س
سست ايمانى و تجملگرايى
بعضى مردم عادت كردهاند زندگى تجملى داشته باشند. اينان كه به رفاهطلبى و دنيادوستى روآوردهاند، سادهزيستان را كه در راهى جز راه آنان گام برمىدارند، عقب افتاده و واپسگرا مىنامند. آنان چنان در تجملگرايى خويش فرورفتهاند كه به كلى از كاروان انسانيت عقب ماندهاند و سادهزيستى را كه هنر مردان خداست، به باد تمسخر و استهزا مىگيرند. خانه دل و جان تجملگرايان از معنويت تهى است و هميشه سزاوار نكوهشند. سادهزيستى، روش پسنديده پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام است و آنان اسوه و الگوى ديگرانند. پيامبر اسلام مىفرمايد:
أَخْشىٰ مٰا خَشيٖتُ عَلىٰ أُمَّتىٖ كِبَرُ البَطْنِ وَ مُدٰاوَمَةُ النَّوْمِ وَ الْكَسَلُ وَ ضَعْفُ الْيَقيٖنِ. 2
بر امت خويش بيشتر از هر چيز، از شكمپرستى و پرخوابى و كسالت و سستايمانى بيمناكم.