65چندى روشن شد كه پيامبر صلى الله عليه و آله زنده است و خبر مزبور اشتباه يا دروغ بوده است. لذا آيۀ فوق نازل گرديد و فراريان را سخت نكوهش كرد و فرمود:
اى مردم، محمد فقط فرستادهاى از جانب خداست همچون ديگر پيامبران الهى. آيا اگر او بميرد يا كشته شود، به عقب بر مىگرديد و از دين خارج مىشويد؟!؛ «وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ ...» البته اين عمل شما به خدا زيانى نمىرساند و ضرر آن تنها به خودتان برمىگردد و خدا شاكران پايدار را پاداش خواهد داد؛ «وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللّٰهُ الشّٰاكِرِينَ » .
اين آيه نكتۀ مهمى را كه غالباً موجب شكست مبارزان مىشود مطرح مىكند و آن اينكه آيا انسان در مبارزه و جهاد، بايد به شخص متكى باشد يا به آيين و هدف؟ اگر موضوع و هدف نبرد وابسته به شخص باشد، با رفتن او غائله هم مىخوابد و هدف فدا مىگردد. لذا اين آيه مىفرمايد:
اين جهاد اسلامى، قائم به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نيست بلكه به خاطر دين اسلام است. حال اگر رهبرى كشته شد، بايد فوراً ديگرى جاى او را بگيرد و نبرد و جهاد را ادامه دهد. ايمان شما نبايد به پيامبر صلى الله عليه و آله متكى و مشروط باشد تا با رحلت او ايمان شما هم رخت بربندد؛ يعنى نبايد ايمان خود را به زنده بودن پيامبر وابسته كنيد.
اين امر نشان مىدهد كه اينان يا اهل دنيا بودند و براى دنيا و رسيدن به قدرت جهاد مىكردند و يا دين و اهداف آن را نفهميده بودند كه بعداً تاريخ هم باطنها را ظاهر ساخت.
حديث: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه با عمل آخرتى و عبادت خدا دنيا