165ملاحظه كنيد:

يك خاطره: شخصى با نگرانى و يأس مى‌گفت: اول ماه رمضان، كار قيرگونى داشتم. دستانم را كاملاً از آثار ذرات قير، كه مانع وضو است پاك كردم، ليكن متأسفانه بعد از ده روز ديدم تمام نمازهايم باطل بوده است؛ زيرا ديدم در قسمتى از بازوهايم ذرات قير باقى مانده و اكنون ناگزير شده‌ام، نمازهاى از دست رفته را جبران كنم.

به او گفتيم، اين نظر شما قرآنى نيست، نگاه عرفانى قرآن با نگاه شما تفاوت اساسى دارد. البته شما دو مرحله بيش از بقيه رشد و ترقى كرده‌ايد و در بندگى ده روز گذشته، صاحب روح عمل شده‌ايد، منتها پوستۀ عمل ناقص بوده است، شما در اين مدت به حكم عمل كرده‌ايد. و فرموده است: «لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا» ، اين افعال ظاهرى نماز نشستن و برخاستن به خدا نمى‌رسد. آنچه از اين اعمال شما به خدا رسيده تقوا، اظهار بندگى و اطاعت امر است كه داشته‌ايد و اكنون شما در برابر حكم جديدى واقع شده‌ايد و در مقام اجراى آن اطاعت هستيد و مى‌خواهيد نمازهاى باطل شده را اصلاح كنيد. اين اشتباه است كه مى‌گوييد: «ده روز عمل من هدر رفته است!» نه هدر نرفته، بلكه «إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ » ؛ ¹ «به سوى او صعود مى‌كند عقيده و نيت پاك.» از اين عمل معيوب شما، تقواى سالم آن به خدا رسيده است؛ «وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ » ²شما در اين ده روز دو مرحله ترقى و رشد كرده‌ايد.