149كسانى را كه با اين حكم الهى مخالفت كنند، به عذاب دردناك تهديد كرده است؛ «فَمَنِ اعْتَدىٰ بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهُ عَذٰابٌ أَلِيمٌ » .

يادآورى: در اين آيه، دوگونه صيد مطرح شده است: يكى آنچه با دست شكار مى‌شود، مانند جوجه‌هاى پرندگان، بچه‌هاى وحوش و تخم پرندگان «تَنٰالُهُ أَيْدِيكُمْ » ، و ديگرى آنچه به‌وسيلۀ سلاح شكار مى‌شود، مانند حيوانات و پرندگان بزرگ ¹«وَ رِمٰاحُكُمْ » .

در اين آيه، حكم صريح حرمت صيد، بيان شده است: اى كسانى كه ايمان داريد، در حال احرام شكار نكنيد؛ چه حلال گوشت، چه حرام گوشت «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ » . قابل توجه اين كه در روايات، نه تنها صيد كردن در حال احرام تحريم شده، بلكه معاونت در صيد هم حرام است؛ مانند نشان دادن صيد و اشاره كردن به آن در حال احرام.

اين آيه، حكم كفارۀ كسى را كه در حال احرام صيد كرده است بيان مى‌كند: كسى كه عمداً صيدى را به قتل برساند بايد كفاره‌اى همانند آن از چهارپايان بدهد؛ يعنى آن را ذبح كرده، گوشتش را به مستمندان بدهد؛ «وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزٰاءٌ مِثْلُ مٰا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ » .

مراد از «مُتَعَمِّداً» ، يعنى به قصد شكار حيوانى را صيد كند، ولى كسى كه قصد صيد نداشته و تيرش به خطا رفته و حيوانى را كشته، در اين حكم قرار نمى‌گيرد. در اين كه متخلف بايد براى كفارۀ صيد خود، حلال گوشتى مانند آنچه صيد كرده قربانى كند، تعيين مثل و همانند، كار مشكلى