147
شكار را مَكُشيد، و هر كس از شما عمداً آن را بكشد بايد كفارهاى معادل آن از چهارپايان بدهد، كه دو نفر عادل از خودتان معادل بودن آن را تصديق كنند و به صورت قربانى به كعبه برسد (و قربانى شود)، يا كفارهاى: طعام دادن مستمندان، يا روزه داشتن معادل آن، تا وبال كار خويش را بچشد. و خدا از آنچه در گذشته واقع شده عفو كرده است، و هر كه تكرار كند خدا از او انتقام مىگيرد و خدا مقتدر و صاحب انتقام است. صيد دريا و خوراك آن براى شما حلال است تا براى شما و مسافران بهرهاى باشد.
و شكار خشكى مادام كه احرام داريد، بر شما حرام است. و از خدايى كه به سوى او محشور مىشويد بترسيد.»
شأن نزول
نقل شده است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و مسلمانان در سال حديبيه، با حال احرام براى انجام عمره حركت كردند. در ميان راه، با حيوانات شكارى زيادى رو به رو شدند كه كاملاً در دسترسشان بوده، لذا آيات فوق نازل شد و مسلمانان را از صيد آنها برحذر داشت و اخطار كرد كه اين نوعى امتحان براى آنها محسوب مىشود. 1
در اين آيات، مسألۀ شكار حيوانات صحرايى در حال احرام بيان گرديده و مىفرمايد: اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خداوند شما را با چيزى از شكار مىآزمايد؛ شكارهايى كه به قدرى به شما نزديك