140 پروردگارش بهتر است. و چهارپايان براى شما جز آنچه [ حرمت آن] بر شما خوانده مى‌شود حلال است، پس از پليدى بت‌ها دورى كنيد و از گفتار باطل اجتناب ورزيد؛ در حالى كه مخلصان خدا باشيد، نه مشركان به او. و هركس به خدا شرك آورد، بدان ماند كه از آسمان افتاده و مرغان او را مى‌ربايند يا تندباد او را به نقطه‌اى دور پرتاب مى‌كند؛ اين است [ سخن حق]، و هركس شعائر خدا را بزرگ دارد، بى‌ترديد آن نشانۀ تقواى دل‌هاست؛ در آن [ قربانى‌ها] براى شما منافعى است تا زمانى معين [ چون شير و پشم]، سپس قربانگاه آن‌ها در كنار خانۀ كهن است.»

در اين آيات، بخش‌هايى از احكام تربيتى حج آمده است؛ پاك كردن بدن از زوايد، عمل به نذرها، طواف، داشتن اخلاص كامل و قصد قربت در همۀ اعمال حج.

بخش ديگرى از مناسك حج

در اين آيه مى‌گويد: بعد از آن ذبح، بايد آلودگى‌ها و زوايد بدن را برطرف سازند؛ «ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ » . تفث همان چرك و اضافات بدن است؛ مانند ناخن بلند و موهاى اضافى. و وقتى ما بعد از سعى تقصير مى‌كنيم يعنى به اين آيه عمل كرده‌ايم؛ سپس مى‌فرمايد: و به نذرهاى خود وفا كنند؛ «وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ » و بر گرد خانۀ گرامى سابقه‌دار كه مالكى جز خدا ندارد طواف كنند؛ «وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ » و اين