134
اسماعيلها را قربانى كنيد
قربانى كردن، عملى مادى و عبادى است و اقدامى در راستاى تهيۀ مواد غذايى براى خود و مستمندان مىباشد؛ ليكن در اينجا تنها به قسمت عبادى و روحانى آن اشاره مىكند كه مراد، بردن اسم خدا، هنگام ذبح و نيت «قربةً إلى اللّٰه» است؛ يعنى هر اتفاقى در حج رخ مىدهد؛ بايد جنبۀ تقّرب و عبادت به خود بگيرد. قربانى كردن نوعى گذشت از مال دنياست و اين رمز را دارد تا انسان هر چه را كه لازم باشد براى خدا تقديم كند.
حج، به ما مىآموزد كه هر كسى براى خود اسماعيل يا اسماعيلهايى دارد كه به آن دل بسته است و همان سدّ راه رسيدن او به خدا است. از مال و جان و عنوان گرفته تا شهوت و قدرت و همسر و فرزند و...كه به خاطر حفظ آنها، به هر گناهى دست مىيازد؛ پس بايد وابستگى به آنها را به عنوان اسماعيل به پاى دوست قربانى كند. آرى! حاجى در مراسم حج اين امور را تمرين مىكند.
در پايان آيه مىگويد: از گوشت اين قربانىها، هم خودتان بخوريد و هم بينواى فقير را اطعام كنيد؛ «فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ» .
- فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ ...
اساسىترين اعمال حج، كه همهاش توحيدى و عبادى است، در ده روز آخر حج واقع است كه حتى شامل ايام تشريق، روزهاى يازده و دوازده و سيزدهم نيز مىشود و ذكر قربانى در ميان اعمال حج به خاطر اهميت و اثر آن و چند بُعدى بودنش مىباشد كه هم اطعام فقرا را در بر