238 دعوت شديد، پيش از موعد وارد نشويد تا منتظر طعام بمانيد و هنگامى كه طعام صرف شد، پس از پذيرايى در خانه پيامبر به سخن گفتن با هم انس نگيريد؛ زيرا حضور طولانى شما موجب آزار وى مى‌شود و حضرت شرم دارد كه به رو آورد.

اساساً جاذبه شخصيتى هركس، تا حد زيادى مرهون رفتار محبت‌آميز او با مردم و رعايت ارزش و كرامت انسان‌هاست. كسى كه در غم و شادى در كنار مردم باشد، در دل مردم جاى مى‌گيرد و اين شيوه در جذب دل‌ها و عواطف مردمى اثر فراوانى دارد. از امام على عليه السلام روايت شده است:

اِذا تَفَقَّدَ الرَّجُلُ مِنْ اخْوانِهِ ثَلاٰثَةَ ايّاٰمٍ سَأَلَ عَنْهُ، فَاِنْ كانَ غائباً دعا له و انْ كانَ شاهِداً زارَهُ و انْ كانَ مريضاً عادَهُ. ¹

هرگاه يكى از برادران دينى‌اش را سه روز نمى‌يافت، سراغ او را مى‌گرفت.

پس اگر غايب و در سفر بود، برايش دعا مى‌كرد. اگر شاهد و حاضر در شهر بود، به ديدارش مى‌شتافت و اگر بيمار بود، به عيادتش مى‌رفت.

چنين رفتارى، نشان دهنده رابطه صميمى و نزديك پيامبر با ياران و اصحابشان بود. با اينكه ايشان پيامبر برگزيده خدا بود و از نظر معنوى در جايگاه بسيار بالايى قرار داشت، معاشرت و برخورد وى بسيار مردمى بود.

در سخن گفتن هم‌سطح مردم حرف مى‌زد و با فقيران هم‌نشين مى‌گشت:

«يجالِسُ الفُقَراءَ و يُؤاكِلُ المَساٰكينَ؛ با تهى‌دستان، هم‌نشين و با بينوايان هم‌غذا مى‌شد». ²

حضرت مى‌كوشيد خود را همراه مردم سازد، به‌گونه‌اى كه حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:

يَضْحَكُ مِمّا يَضْحَكُونَ وَ يَتَعَجَّبُ مِمّا يَتَعَجَّبُونَ فِيْهَ. ³

از آنچه مردم مى‌خنديدند يا از آن تعجب مى‌كردند، او نيز به خنده يا تعجب مى‌افتاد.