228و سفره در نظر پيامبر، غذايى بود كه شركت كنندگان بيشترى بر سر طعام باشند. 1
در سفرههاى جمعى، رسول خدا صلى الله عليه و آله ، زودتر از همه دست به غذا مىبرد و ديرتر از همه دست از غذا مىكشيد تا ديگران بدون حجب و حيا و خجالت كشيدن، غذا بخورند. 2 مىفرمود تا هركس از جلوى خودش غذا بخورد. آن حضرت غذا خوردن به تنهايى را دوست نداشت و تنها غذا نمىخورد. 3
هرگاه با جمعى به ميهمانى مىرفت، اگر كسى كه دعوت نبود، با او و يارانش همراه مىشد، نزديك خانه ميزبان كه مىرسيدند، مىفرمود: تو را كه دعوت نكردهاند، همينجا باش تا براى تو هم از ميزبان، اجازه بگيريم. 4 هرگاه ميهمان به خانه وى مىآمد، با ميهمان غذا مىخورد و از سفره دست نمىكشيد تا آنكه ميهمان از طعام دست بكشد. 5 غذاى داغ نيز نمىخورد. 6
سلمان فارسى مىگويد: بر رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شدم و ديدم آن بزرگوار به پشتى تكيه داده است. آن پشتى را براى من گذاشت و فرمود: اى سلمان هر مسلمانى كه برادر مسلمانش بر او وارد شود و جهت احترام و بزرگداشت براى او پشتى بگذارد، خداوند او را مىآمرزد. 7
از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است:
هر مسلمانى كه به مسلمانان ديگر خدمت كند، خداوند به تعداد آنها در بهشت برايش خدمتگزار قرار مىدهد. 8
معاذ بن جبل مىگويد: روزى ميهمانى بر من وارد شد و من چيزى در خانه نداشتم، مگر مقدارى نان خشك و آبگوشت كه با خجالت آنها را نزد او گذاشتم. بعدها از پيامبر پرسيدم: آيا اين كار اجرى هم داشته است؟ حضرت فرمود: اگر تمام فرشتگان آسمانها جمع شوند، قادر نخواهد بود كه ثواب اين اطعام و اكرام را ذكر كنند. 9