175ايشان همچنين مى‌فرمايد:

اذا كانَ ثَلاثَةٌ فى سَفَرٍ، فَلْيُومِّرُوا احَدَهُمْ. ¹

هرگاه سه نفر در سفرى بيرون رفتند، بايد كسى از خود را امير گردانند.

حس تفاهم و تعامل با هم‌نوعان، سازگارى با اطرافيان و هم‌زيستى و انس گرفتن با دوستان از بايسته‌هاى سفر است. پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

اَمَّا الَّتى فى السَّفَرِ فَبَذْلُ الزَّادِ وَ حُسْنُ الخُلْقِ وَ الْمِزاحُ فى غَيْرِ المَعاصى. ²

بذل و بخشش توشه، خوش اخلاقى و شوخى كردن در چارچوب دورى از گناه، از آداب سفر است.

همكارى، هميارى و تقسيم كار، سفر را به كام آدمى گوارا و خاطره‌هاى خوشى از آن به يادگار مى‌گذارد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در سفرى كه با دوستان خود داشت، براى مهيا كردن غذا، دستور كشتن گوسفندى را داد. فردى ذبح گوسفند را پذيرفت. شخصى ديگر سلاخى آن را به عهده گرفت. ديگرى تقسيم و قطعه كردن آن را عهده‌دار شد و فرد ديگر متصدى پختن گوشت‌ها شد. پيامبر نيز براى برپا كردن آتش هيزم جمع كرد.

ياران گفتند: اى رسول خدا! تو را به پدر و مادرمان سوگند! خودت را به سختى ميفكن. ما تو را كفايت مى‌كنيم. پيامبر فرمود: مى‌دانم كه شما همه كارها را به خوبى انجام مى‌دهيد، ولى خداوند از بنده‌اى كه از همسفران خود كناره گيرد، ناخرسند است. آن‌گاه رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله برخاست و به جمع آورى هيزم پرداخت. ³