141
بخواند.
41 تكريم ديگران
سيره پيامبران در برخورد با انسان، كريمانه بوده است. آنان بزرگوار بودند و در تكريم مردم مىكوشيدند. پيامبر اسلام افزون بر اينكه نيكوترين اخلاق را داشت، بيشترين تكريم را در رفتارش نسبت به خلق خدا روا مىداشت. او كه مزّين به وصف
«لو لاك لما خلقت الافلاك » بود، در روابط اجتماعى خود آن قدر بىپيرايه و خالى از تكلّف بود كه گويا بشرى است مثل ديگر آدميان، بىهيچگونه مزيتى. او هماره در سيره اجتماعىاش به مردم احترام مىگذاشت. حضرت امامحسين عليه السلام مىفرمايد: از پدرم درباره مجلس رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدم. ايشان فرمود:
پيامبر در مجلسش بهره هر كس را عطا مىكرد. هيچكس گمان نمىبرد از او گرامىتر هم كسى باشد... مجلس او مجلس گذشت، حيا، راستى و امانت بود. در آن صداها بلند نمىشد. انسانها در مجلس رسول خدا صلى الله عليه و آله ، فروتن بودند و بزرگ را گرامى مىداشتند و با كوچكترها مهربان بودند. حاجت انسان حاجتمند را بر خويش مقدم مىداشتند و روا مىكردند و غريب و بىكس را نگهدارى و رسيدگى مىكردند.
امام حسين عليه السلام مىفرمايد كه به پدرم گفتم: سيره آن حضرت با همنشينانش چگونه بود؟ ايشان فرمود:
هميشه خوشرو و خوشخوى و نرم بود. خشن و درشتخو و سبكسر
و ناسزاگو و عيبجو نبود و كسى را مدح نمىكرد. هرگز كسى را سرزنش