104رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله در فتح مكه، شمارى از سركردگان فساد مانند:
عبداللّٰه بن سعد، عبداللّٰه بن حنظل، فرتنا، قرينه، حويرث بن نقيذ، عكرمه و وحشى (قاتل حمزه) را به مرگ محكوم كرد، در حالى كه عفو عمومى هم صادر كرده بود. در جنگ بنىقريظه نيز ششصد يا هفتصد نفر از اسيران بنىقريظه را در ميدان شهر گردن زد. 1 اين همان پيامبرى است كه شش هزار اسير هوازن را يكباره آزاد كرده بود.
در زمانى كه در شدت گرماى تابستان حجاز و نيز تنگناهاى اقتصادى، رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله ، امت اسلامى را براى مقابله با روميان تبوك آماده مىكرد، عدهاى منافق كارشكن، با توطئهافكنى و شايعهسازى براى تضعيف روحيه مردم، مىخواستند آنان را به بهانه گرمى هوا از رفتن به جبهه باز دارند:
وَ قٰالُوا لاٰ تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ قُلْ نٰارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَوْ كٰانُوا يَفْقَهُونَ . (توبه: 81)
مىگفتند در گرماى تابستان به سوى جبهه حركت نكنيد! بگو آتش دوزخ سوزانتر است، اگر آنها مىفهميدند.
برخى منافقان نيز در خانه سويلم يهودى، انجمن تشكيل دادند و راههاى دلسرد كردن مسلمانان از شركت در جبهه و مقابله و توطئه برضد مسلمانان را بررسى مىكردند. وقتى رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله از توطئه آنان باخبر شد، طلحه بن عبيداللّٰه را به همراه عدهاى به سوى آنها فرستاد و دستور داد خانه گروهى آنان را آتش بزنند. 2
همچنين هنگامى كه رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله در تدارك جنگ تبوك بود، عدهاى از منافقان براى كارشكنى و ايجاد تفرقه ميان مسلمانان، در محلهاى از مدينه،