286نمىرويم، پيامبراكرم صلى الله عليه و آله به عرفات رفت و آيه قرآن رفتن به عرفات و افاضه از آن را دستور داد.
سعى بين صفا و مروه نيز جزء اعمال حج و عمره بود و مردم آن را انجام مىدادند، در حديبيه پيامبر صلى الله عليه و آله با مشركان قرار گذاشتند كه به مدت سه روز مشركان بتها را بردارند و مسلمانان طواف خود را انجام دهند، در عمره قضا يكى از مسلمانان به كارهاى ديگر مشغول شد و قبل از اين كه سعى صفا و مروه را انجام دهد وقت تمام شد و مشركان بتها را بر صفا و مروه قرار دادند، او به خاطر وجود بتها در انجام سعى بين آنها شك داشت كه آيه قران نازل شد و مشكل را حل كرد و معلوم شد وجود بتها باعث نمىشود مسلمانانى كه بين صفا و مروه طواف مىكنند گنهكار باشند، چون صفا و مروه از خداست نه از بتها. اين مطلب در تفسير عياشى ذيل آيه آمده است. به هر حال برادران و خواهران مىتوانند اين آيه را حفظ كنند و در حين سعى بخوانند.
نكته ديگر اين كه چون لفظ صفا قبل از مروه ذكر شده از صفا شروع مىكنيم و چون هاجر وقتى كه فرزندش اسماعيل را تشنه ديد اوّل روى كوه صفا رفت و چون هفت بار اين كار را انجام داد سعى هفت بار شد.
آخرين نكته اين كه خداوند از سعى بين صفا و مروه خوشش مىآيد، چون در آنجا هر متكبرى ذليل و خوار مىشود و بايد آنجا بدود.
* پس از نماز و ناهار كمى استراحت كرديم و عازم حرم شديم. از قضا روحانى كاروان نيز با ما همراه شد.
حسن: حاجآقا! من شنيدهام كه مستحب است شب نهم را حاجى در منى بماند و صبح پس از نماز به عرفات برود تا براى وقوف روز نهم در