199ديگر، علم الهىِ پيامبر خدا(ص) به همراه نزول كتاب و حكمت بر او از جانب خداوند 1 نشانۀ بارزى از رحمت الهى به او و دليلى محكم بر عالِم و حكيم بودن اوست كه جملگى نشانۀ زيبايى‌اند.
علم پيامبر(ص) كه از جانب خداوند به او الهام و تعليم شده است، در حقيقت، منبع و سرمنشأ علومى است كه از طريق جانشينان او در ميان مسلمانان و از آنجا به عالم انتقال مى‌يابد، چنان كه خود آن حضرت مى‌فرمايد:
«أنَا مَدينَةُ الْعِلْم وَ عَلِىٌ بابُها» ؛ «من شهر علمم و على دروازۀ آن است.» به بيان امروزى، علم پيامبر(ص)، به دليل ارتباط با علم الهى، پايدارترين مرتبه از علم است و اگر انسانها و جوامع خواستار رسيدن به پايدارى (و توسعۀ پايدار) هستند، بايد به «علم پايدار» كه همان علم مأخوذ از وحى الهى و كلام پيامبر(ص) است تمسّك جويند.
واسطۀ فيض الهى بر عالَم: پيامبر گرامى اسلام(ص) واسطۀ فيض الهى است و بدون وجود و حضور مقدّس او در زمين، امكان نزول وحى و بركات الهى مقدور نبود؛ به عبارتى، عالَم و انسانها تاب تحمّل تجلّى وجه او را نداشتند. به بيان ديگر، بدون حضور او در عالَم، امكان بهره‌مندى انسانها از هيچ يك از زيبايى‌هاى قرآن كريم ميسّر و ممكن نمى‌شد؛ چرا كه تنها روح مطهّر، والا و الهى او (به عنوان انسان كامل) است كه (علاوه بر صلاحيّت و اهليّت) توان تحمّل اخذ وحى از امين الهى (حضرت جبرئيل)، را دارد كه اگر قرآن به كوهها با آن همه