197مجموعه‌اى از ويژگيهاى معنوى و روحانى و زيبايى‌هايى است كه از سوى خداوند تبارك و تعالى به عنوان صفتى براى پيامبرش(ص) معرّفى شده‌اند. به اين ترتيب، هر نعمت، صفت و نامى كه از جانب حضرت احديّت - كه زيبايى مطلق است - به بنده‌اش عطا شود، بى‌گمان جلوۀ بارز و يگانه‌اى از زيبايى است. اين نكتۀ بنيادين كه در اينجا مورد اشاره قرار گرفته، در بخش‌هاى ديگر (و ذكر ساير مراتب مختلف زيبايى نبىّ گرامى(ص)) نيز صادق است كه از تكرار آن احتراز مى‌شود. خلاصه اين كه: با عنايت به اين باور، خداوند متعال «زيباى مطلق» است. هر چه از او به بنده و مخلوقش برسد، عين زيبايى خواهد بود 1 و در نتيجه، دريافت‌كنندۀ آن هديۀ الهى نيز به زيبايى ملبّس خواهد شد.
شدست نور محمّد هزار شاخ، هزار گرفته هر دو جهان را، كنار تا به كنار
اگر حجاب بِدَرَدْ محمّد از يك شاخ
هزار راهب و قسّيس، بردَرَدْ زنّار
(ديوان شمس)
اوّلين مسلمان: قرآن كريم در آيۀ 163 سورۀ انعام پيامبر(ص) را «أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ » مى‌نامد و به اين ترتيب، به مردم يادآورى مى‌نمايد كه او در اطاعت از خداوند و اوامر او «اوّلين» مى‌باشد، و به همين دليل واجد بارزترين و بالاترين مرتبۀ زيبايى الهى است.
رسالت: رسول (يا به عبارتى رسول‌الله و حامل پيام الهى) بودن،