195آن، اين امام همام(ع) در جاى ديگرى، در توصيف حضرت رسول(ص) مى‌فرمايد: «اوست پيشواى پرهيزكاران و چشم بيناى هدايت‌يافتگان. اوست چراغ پرفروغ و شهاب درخشان و آتش‌زنۀ فروزان. سيرتش ميانه‌روى است، آيينش راهنماينده، كلامش جداكنندۀ حق از باطل و داورى‌اش قرين عدالت.» 1راستگويى و امانت‌دارى: راستگويى، صداقت و راستى نيز از مراتب بالا و والاى زيبايى معقول است كه پيامبر اسلام(ص) به تصديق دوست و دشمن، به آن متّصف بوده است. اين ويژگىِ زيبا كه از سوى خدايش نيز در مورد او ذكر شده است، 2 از اوان حيات مباركش در زندگى ايشان جلوه‌گر بود و به حدّى بارز و واضح بود كه مردم حجاز او را «محمّد امين» مى‌ناميدند. توجّه و عنايت به همان معناى لغوى و ظاهرى براى صفت «امين»، خود به تنهايى از جايگاه رفيعى در زيبايى حكايت دارد، امّا در عين حال، مى‌توان گفت كه محمّد(ص) امانت‌دار امانت خداوند و امين وحى الهى و امينِ همان امانتى است كه آسمانها و زمين آن را نپذيرفتند و آدم(ع) آن را پذيرفت و آنگاه فرزند گرامى‌اش محمّد(ص) آن را به نحوى بديع و زيبا و جامع، به درستى به دوش كشيد و به سرمنزل مقصود رسانيد.
شجاعت: همه مى‌دانند كه شجاعت به عنوان فضيلت و حدّ تعادل قوّۀ غضبيّه (بين تهوّر و جُبن) است. 3 امام‌الموحّدين(ع) مى‌فرمايد: «هرگاه جنگ شدّت مى‌يافت، ما به پيامبر(ص) پناه مى‌برديم. هيچ‌كس از ما به دشمن