153مى‌شنوى، غرق شادى و سُرورى غيرقابل‌تصوّر مى‌شوى. شايد (و حتماً) همچون من اين شايستگى را در خود نمى‌بينى. ولى گزيرى و گريزى نيست، او رحمةٌ للعالمين است. و تو هر كه هستى و هر چه هستى، مسلمان موحّدى هستى كه او را دوست مى‌دارى و به او عشق مى‌ورزى. و به هر حال اين نعمتى است و لذّتى و سعادتى كه در عين شرمسارى، با هيچ چيز قابل قياس نيست. خلاصه اين كه، در مدينه همه چيز سبب شرمندگى انسان است. يادآورى زندگى و مجاهدت و فعّاليت پيامبر(ص) و اصحاب و ياران او، موقعيّت خود انسان در مقايسه با آنان، و مقايسۀ آنچه انجام مى‌شود با آنچه بايد بشود.
مسجدالنّبى
اگر قدمت جايگاه كعبه (در مكّۀ مكرّمه) كه تعيين مكان آن براى مكان بيت‌الله الحرام و مركز توجّه بندگان خداوند تبارك و تعالى از سوى حضرت احديّت به زمان آدم(ع) مى‌رسد، مكان مقدّس ديگرى نيز در عالم وجود دارد، كه آن جايگاه نيز با الهام الهى تعيين و مشخّص شده است. اين زمين كه مسجد و خانۀ پيامبر(ص) در مدينۀ منوّره در آن بنا گرديد، به عنوان دوّمين مكان مقدّس جهان از صدر اسلام تا كنون توجّه مسلمين را به خود جلب نموده است. در بازشناختن و كشف اين مكان مقدّس، آمده است كه پيامبر(ص)، در ورود به مدينه «به هيچ طايفه‌اى نمى‌گذشت، جز آن كه مى‌گفتند: اى رسول خداص بر ما فرود آى تا در ميان مردمى نيرومند و پرشمار فرود آمده باشى. پس مى‌فرمود:
«خلّوا زمامَ الرّاحِلَة فَإِنَّها مَأمُورَة» ؛ «مهار شتر را رها كنيد كه خودش دستور دارد.» تا