61 صدقه يعنى اموال غير پيراستۀ مردم، مبرّا گردانيده و دودمان و اهل بيت وى را نيز مانند شخص رسول خدا(ص) از گرفتن صدقات، منزّه و پيراسته مقرّر داشته است. بدين‌سان، خمس را جداى از ديگر غنايم، به جاى صدقاتى كه آنان را از گرفتن آن پيراسته گردانيده، ويژۀ آن‌ها قرار داده است و بدين وسيله، آنان را از نيازمندى به ديگران در گرفتن زكات، بى‌نياز ساخته است. ¹

از جمله روايات مستفيضه‌اى كه فقهاى شيعه در اين خصوص به آن استناد جسته‌اند، روايت ابان بن عياش، از سليم بن قيس هلالى است كه در آن گفته است: از اميرمؤمنان (ع) شنيدم مى فرمود:

«نحن و الله الذين عنى‌الله تعالى بذى القربى و الذين قرنهم بنفسه و نبيّه صلّى‌الله عليه وآله فقال : مٰا أَفٰاءَ اللّٰهُ عَلىٰ رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرىٰ فَلِلّٰهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبىٰ وَ الْيَتٰامىٰ وَ الْمَسٰاكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ و لم يجعل لنا سهماً فى الصدقة، اكرم الله تعالى نبيّه صلّى‌الله عليه وآله و أكرمنا أن يطعمنا أوساخ ما فى أيدى الناس ² ; به خدا سوگند! مقصود خداوند از ذى‌القربى ما هستيم، خداى متعال آنان را به نام مبارك خويش و