87آنها نگذارد كه تو را ببينند، ما بندگان مى‌توانيم به جايى برسيم كه به مقدار ايمانمان با حقيقت دل، خداى سبحان را مشاهده كنيم. و اين غرور و خودبينى است كه نمى‌گذارد ما به لقاى حق برسيم.

براى اينكه از اين حجاب برهيم، بايد ابتدا: از اين تن سفر كنيم و سپس: از خواسته‌هاى خود هجرت كنيم، تا مصداق: «و من يخرج من بيته مهاجراً الى‌اللّٰه» ¹ شويم.

در طليعۀ پيام الهام بخش امام امت - قدّس سرّه الشريف - آمده است:

اگر كسى از خود سفر نكرد مرگش ممكن است او را از جهنم برهاند و به بهشت برساند، اما به جنّةاللقاء راه پيدا نمى‌كند و اگر كسى از خودبينى نجات پيدا كرد راه مشاهدۀ اسرار الهى برايش باز است.

روز نهم ذيحجّه، سرزمين بهترين فرصت و موقعيت براى رهايى از خودبينى و هجرت از بيت (نفس) است، و مصداق آيۀ مباركۀ: «وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهٰاجِراً إِلَى اللّٰهِ » خواهد بود. قرآن كريم اين هجرت را تبيين كرده و فرمود: «وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ» ² يعنى از پليدى و زشتى مهاجرت كن.

هجرتِ مكان خيلى مهم نيست، هجرت مكانت مهم است. قرآن كريم در عين حال كه به مهاجران بها مى‌دهد، اصل هجرت را هم تبيين مى‌كند، مى‌فرمايد: اگر كسى از پليدى هجرت كند و از اين تنگناى طبيعت به درآيد، هرگونه مرگى كه به سراغ او بيايد، خداوند خودش عهده‌دار اجر اوست «فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللّٰهِ » ³ ولى چه چيزى به او خواهد داد؟ روشن نيست.