99مىگويند. شايد علت اين نامها اين باشد كه چون حاجى از مشعر به طرف منا حركت مىكند و از دل منا به جانب جمرات روى مىآورد، نخستين جمرهاى كه به آن مىرسد، جمرۀ اولى است و سپس جمرۀ وسطى و بعد جمرۀ عقبه.
سابقۀ تاريخى رمى جمرات
گفته شد كه اعمال حج سرشار از ايماء و اشاره به آزمايشها و نيايشهاى ابراهيم خليل (ع) و از آن جمله «رمى جمرات»؛ يعنى سنگريزه زدن به سه محل ياد شده است كه بايد روز عيد قربآن و روز يازدهم و دوازدهم و در مواردى روز سيزدهم ذيحجه انجام گيرد.
گرچه اين عمل، تعبّدى است و بايد به قصد قربت انجام گيرد؛ زيرا جزئى از فريضۀ بزرگ حج است اما اشكالى ندارد كه تاريخچۀ آن در گذشتههاى دور؛ يعنى روزگاران پيامبران، از نظر روايات بررسى شود.
مطالبى كه پيرامون سابقۀ تاريخى رمى جمرات گزارش شده است، متفاوت است: در برخى روايات، سابقۀ اين عمل تا زمان حضرت آدم كشانده شده و در برخى ديگر سابقۀ تاريخى آن را تا ابراهيم (ع) مىرسانند. در مورد حضرت ابراهيم (ع) نيز سخن به اختلاف است:
پارهاى روايات، آن را از تعاليم جبرئيل به ابراهيم هنگام آموزش منماسك حج مىداند و پارهاى ديگر ظهور شيطان به ابراهيم و سنگ انداختن ابراهيم به او را آغاز پيدايش اين عمل معرفى مىكند و دستۀ ديگر، آن را يادآور سنگهايى مىداند كه ابراهيم (ع) به قوچ قربانى زد. اينك به تفصيل، همۀ اين روايات را نقل مىكنيم: