88كعبه، وارد مكه شدند ولى خداوند توسط پرندگانى به نام «ابابيل» با سنگريزههائى كه بر سر آن لشكر فرو ريختند، آنان را ذره ذره نموده، كعبه را حفظ كرد (ماجرا در سوره فيل آمده است)، اما وقتى كه يكى از مخالفان مقام امامت، به نام «ابن زبير» كه به كعبه پناهنده شده بود، حكومت وقت به دست كثيف حَجّاج بن يوسف، كعبه را به منجنيق بست و آن را خراب كرد و خداوند براى حفظ كعبه، ابابيل نفرستاد، چون كعبهاى كه پناهگاه ضد امام شود، خراب مىشود و قهر خدا نازل نمىشود.
آرى، مخالف مقام امام اگر به كعبه هم پناهنده شود، كعبه (بدون نزول ابابيل) خراب مىشود زيرا ارزش اصلى با مقام رهبرى است 1 و براى مخالف امام هيچ جائى نبايد محل امن باشد.
ارزش كعبه چنان است كه نگاه كردن به آن عبادت است، بنيانگذارش ابراهيم(عليهالسّلام)، كارگرش اسماعيل(عليهالسّلام) و پروانههاى آن گلزار توحيد، انبيا و اوليا و مؤمنان هستند. امّا مقام امامت به قدرى مهم است كه همين نقطه حساس در روى زمين، بايد زداگاه و گهواره امام شود و ديوار آن به خاطر مادر امام، شكافته شود و حضرت على(عليهالسّلام) در آن متولد گردد. ارزش هر چيزى به پايهها و اركان آن است. امامان در زيارت جامعه «اَرْكٰانُ الْبِلاٰدِ» معرفى شدهاند. ركن كعبه، امام است، ركن مكه امام است، ركن عالم موجود، حضرت مهدى(عجلاللّٰه تعالى فرجهالشريف)است 2. اگر امام معصوم نباشد،