82پيوستيم، به جائى رسيديم كه سبب مباهات شديم 1 ولى بايد اين طواف، نقطۀ شروع و پايانى داشته باشد.
نقطهاى روشن و طبيعى و ديدنى و مقدس و ساده و آن حجرالاسود است 2 كه در حديث مىخوانيم:
«حَجَرُ الْاَسْوَدِ يَمينُ اللّهِ فى ارْضِهِ» 3، اين سنگ، دست خدا در زمين است و دست گذاردن و بوسيدن آن به منزله بيعت و دست دادن با خدا است. البته دست گذاردن بر حجرالأسود براى تبرك خوب است، به شرط آنكه سبب آزار و فشار سنگين بر مردم نباشد. امام صادق(عليهالسّلام) را ديدند كه بطور طبيعى طواف مىكند و در مسير خود نزديك حجرالأسود نمىرود. از او پرسيدند: پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) به سنگ دست مىماليد، شما چرا اين كار رانمىكنيد؟
امام صادق(عليهالسّلام) فرمود:
«يُفَرَّجُ لَهُ َ وَاَنَا لاٰ يُفَرَّجُ لى» براى پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) راه را باز مىكردند و بدون دردسر