74بيرون كن»، ولى اينجا هنوز به وادى قدس نرسيده و هنوز فرسخها تا مكه راه مانده است، بايد همه چيز خود را كنار گذاريم. وادى قدس اينجا «مكه» است كه فرسخها قبل از رسيدن بايد از پوست قبلى بيرون آييم.

در ميقات چه كنيم؟

قصد و نيّت كن، از غفلت بيرون بيا، لباس احرام بپوش، لباس سفيد، ندوخته، پاك و از مال حلال و بگو خدايا آمدم:

«لَبَّيْكَ اللّهُمَّ لَبَّيْكَ».

تا انسان به حج نرود و به معانى و رفتار امامان در ميقات توجه نكند و تا خداوند لطف خود را شامل حالمان نگرداند، روح كار، عمق و رمز اين اعمال كشف نمى‌شود، لباس احرام يعنى لباسى كه در آن بسيارى از چيزها را بر خود حرام مى‌كنيم، همانگونه كه به جملۀ «اَللّٰهِ أَكْبَرُ»، تمام اعمالى را كه سبب بطلان نماز است بر خود حرام مى‌نماييم. لباس احرام لباس وحدت است چون همه مردم از هر نژاد و هر زبانى كه باشند، هم‌شكل و همرنگ مى‌شوند. آرى كسى كه مى‌خواهد وارد حريم حَرَم شود، بايد مُحِرم شود ¹، همانگونه كه در مسأله انتظار امام زمان مى‌گوييم، كسى كه در انتظار مصلح است، خود بايد صالح باشد.

لباس احرام، احترام به حَرَم است.

لباس احرام، رمز دورى از لهو و لعب و زر وزيور است ².