66مىرفتيم، هر چند فرسخى كه براى استراحت توقف مىكرديم، گوسفندى از پول خودم خريده، ذبح مىكردم و كباب تهيه نموده، به همه دوستان مىدادم، ولى همين كه امام از ماجرا خبردار شد، اين عمل را تخطئه كرد و فرمود: چون ديگران از نظر مالى نمىتوانند مانند تو اين چنين پذيرائى كنند، قهراً در خود احساس ضعف و حقارت مىكنند و اين عمل، پيش از آنكه روح سخاوت تو را شكوفا كند، همراهانت را خوار مىسازد 1.
در روايات پيشوايان معصوم، مكرر سفارش شده است كه «رفيق سفر بايد از نظر مقام و مال هماهنگ تو باشد» و اگر او بيشتر از تو پول خرج كند و يا شخصيت و عنوان اجتماعىاش بيشتر باشد، قهراً تو به يك موجود تابع و طفيلى و نيمه اسير درمىآئى.
امام باقر (عليهالسّلام) مىفرمايد:
«اِذا صَحِبْتَ فَاصْحَبْ نَحْوَكَ وَ لاٰ تَصْحَبْ مَنْ يَكْفيكَ فَاِنّ ذٰلِكَ مَذَلّةٌ لِلْمُؤْمِنِ» 2.
«با شخصى همانند خود دوستى كن و با كسانى كه مخارج تو را مىدهند، همراه نباش؛ زيرا كه در اين عمل، مؤمن خوار و طفيلى و اسيرگونه مىشود».
و در روايت ديگر امام صادق(عليهالسّلام) فرمود:
«اِصْحَبْ مِثْلَكَ»، «با شخصى مثل خودت همراه باش» 3.
در روايات سفر، آدابى بيان شده است؛ مانند «دعا» براى سفر، «صدقه» هنگام مسافرت، «سفارش به تقوا» هنگام خروج از منزل، «شوخى سالم» با همسفران، «مشورت» با آنان، «احترام بزرگترها»، و