53را به حق جويان جهان برسانيم.
آرى، حج با تمام ارزشى كه دارد، هرگز به پاى جهاد و جبهه و
جنگ و شهادت نمىرسد؛ زيرا جهاد در راه خدا و مبارزه با دشمنان مايه بقاء اساس دين و قدرت اسلام است. بعضى از مقدسنماهاى سطحى، هر سال براى حج خود تلاشها مىكنند در حالىكه سالها زير گوششان و پيشرويشان، جوانان مُخلص و انقلابى در جهاد عليه باطل، در خون خود مىغلطند و اينان هيچ توجهى به آن عزيزان ندارند.
حضرت على(عليهالسّلام) با آن همه نماز، انفاق، جنگ و بتشكنى و... تنها يك جا فرمود:
«فُزْتُ وَ رَبِّالْكَعْبَةِ» «به خداى كعبه رستگار شدم». و آن زمانى بود كه صورت مباركش با خون سرش رنگين شد. آرى، مسأله شهادت و جهاد در راه خدا مقامى است كه هيچ عبادتى به آن نمىرسد، اميد است خداوند ديد ما را چنان قرار دهد كه بايد باشد و دل ما را به كارهايى كه طبق تمايلات نفسانى است و به خيال خودمان، جنبۀ عبادى دارد، خشنود نفرمايد، بلكه خشنودى ما را در انجام تكاليف فردى و اجتماعى قرار دهد.
شخصى صوفى مسلك، به نام عبّاد بصرى، خدمت امام سجاد(عليهالسّلام) رسيد و گفت:
«قَدْ آثَرْتَ الْحَجَّ عَلَى الْجِهٰادِ وَ قَدْ قٰالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ انَّ اللّهَ اشْتَرىٰ مِنَ الْمُؤْمِنينَ انْفُسَهُمْ وَ امْواٰلَهُمْ بَاَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ»:
«چرا شما جنگ و جهاد را كه خداوند آن همه از آن ستايش فرموده و خود را مشترى جان و مال مؤمنان مجاهد دانسته است، رها كرده، هر سال به حج مىرويد؟! آيا بهتر نيست به جاى حج، جهاد كنيد؟ امام سجاد(عليهالسلاّم) فرمود: دنبال آيه را هم بخوان كه در اوصاف رزمندگان آمده است: آنان كسانى هستند كه اهل توبه و عبادت و ستايش خدا و اهل سجده و ركوع و امر به معروف و نهى از منكرند.
«اَلتّائِبُونَ