226انتخاب شدگان عالم هستى، وارثان رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله)، دارندگان اسم اعظم 1، همه و همه در اينجا آرميدهاند.
اما قبرشان بىنام و نشان است و حتى سنگ قبرى ندارند، دل انسان زمانى بيشتر مىسوزد كه مىبيند در اين قبرستان چراغى نيست! گذاردن يك علامت بر قبر اوليا خدا شرك است، ولى سپردن ميلياردها دلار پول مردم و ثروت مسلمانان، در بانكهاى آمريكا، توحيد!
آرى، جزاى كسى كه بدون رهبر معصوم، سراغ اسلام شناس برود، اين قبيل انحرافات و سقوطهاست (پناه مىبريم به خدا).
زائران امامان معصوم(عليهمالسّلام)، آنچنان گريه مىكنند و بر مظلوميت اين بزرگواران ناله سر مىدهند كه گاهى بغض گلويشان را گرفته و قدرت خواندن زيارتنامه را ندارند.
گويى كه تاريخ شيعه با اشك و خون و شكنجه توأم است.
گويى كه زائران اين بزرگواران نيز، بايد همانند خودشان، قلبشان از ظلم به درد آيد و در ناگوارىها بسوزند و بسازند.
از اولين امام، حضرت على(عليهالسّلام) كه بايد شاهد صحنههايى باشد كه بفرمايد: «بيست و پنج سال در خانه صبر كردم، مانند كسى كه استخوان در گلو و خار در چشم دارد»، تا آخرين امام، حضرت مهدى(عج) كه بايد شاهد اين همه ظلم، بىعدالتى، انحراف، شرك و جهل باشد و صبر كند.
مثل اينكه خدا خواسته عيد ما عزا، كام ما تلخ، راه ما دور، چشم ما گريان، قلب ما سوزان، روح ما در فشار و با همۀ اينها، نالۀ ما بلند نشود،