218مدينه) از دنيا برود، خداوند او را در قيامت در امان قرار مىدهد».
در حديث ديگر مىخوانيم كه رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) فرمود: «در قيامت زائر قبر من، همسايۀ من است» 1.
و گاهى هم به جاى تشويق، تهديداتى رسيده، از جمله اينكه (در دادگاه قيامت و وجدان) عذرى براى توانمندانى كه به زيارت نبىاكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) نرفتهاند، وجود ندارد. آنچه تاكنون نقل كرديم، گوشهاى از روايات اهل سنت است، ولى از نظر شيعه روايات بسيارى وارد شده است كه در جلد 100 كتاب شريف «بحار» دهها مورد از آن را مىتوانيد، ببينيد.
ارزش زيارت رسول اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) چيزى نيست كه امثال من بتوانند در بارۀ آن مطلبى بنويسند 2، ولى گاهى غصه مىخورم كه چرا انسان راه مستقيم و راه اعتدال را رها مىكند؛ يا افراطى مىشود و كرنش در برابر بت و سنگ و چوب را مىپذيرد و يا تفريطى، كه توجه به رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) را شرك مىشمارد؟ چرا بايد يكى به درخت متوسل شود و يكى توسل به اولياى خدا را شرك بداند؟
مگر در حديث نمىخوانيم، هر انسانى كه بر قبرستانى عبور كرده